Monroe z uśmiechem, oparł się z powrotem i zamknął na chwilę oczy. Był zmęczony i chciało mu się spać, jednak nie chciał tak szybko odpływać po tym jak się obudził. Zmusił się do podniesienia powiek i spojrzał chwilę na Malkita. Jego nieśmiertelniki czasowo gdzieś przepadły, ale nie dbał o to - znajdą się, a jak nie to trudno, zaginęły w akcji. Mężczyzna strzelił palcami.

Drgnął kiedy zauważył maszynę. Nie dał jednak po sobie niczego poznać, żadnego strachu czy złości. Jedi obiecał mu, że tutaj jest bezpieczny. Jeśli mówił prawdę to nic mu się nie stanie, jeśli z kolei ED mu coś zrobi, to tylko potwierdzi jego zdanie o Jedi, że są zakłamanymi zdrajcami. Pilot popatrzył na zieloną diodę i uśmiechnął się lekko, niemal przyjaźnie. W końcu jakby nie było, gdyby nie maszyna, wciąż byłby sam na tym ogromnym statku, myśląc, że zginie.

- Witam ponownie. - powiedział Monroe w stronę maszyny wciąż z uśmiechem. Podparł się ramionami o łóżko i wrócił do pozycji w której siedział i znów powolnym tempem, niemal niewidocznie zaczął się zsuwać z poduszki. Mężczyzna nie wiedział co myśleć o maszynie, która tutaj przyszła. Podejrzewał, że jest to jakiś zaawansowany rodzaj sztucznej inteligencji, choć wygląd wskazywał na produkcję w odległych czasach. Ostatecznie można wprowadzić nową osobowość do starej maszyny, ale czy tak było w tym przypadku?

Znowu ten Marlin? O co mogło chodzić... Wypuścił powietrze przez nos, ukrywając westchnienie. Kiedy robot zapytał "jak się czujesz?" wydał coś w rodzaju "Uh" w geście zdumienia. Wszystkiego się spodziewał, ale nie troski. - Eee... dobrze. Nie najgorzej. - odpowiedział zdumionym tonem na pytanie. Mężczyzna zbaraniał, co za grupa. Z jakiej części galaktyki to przyleciało? Jedi, stworki, dziwne roboty. Wszystko to oryginalne i zwariowane jednocześnie.

*Malkit bawił się nieśmiertelnikami w najlepsze, jak jakiś zwierzak – podrzucał, łapał, kotłował się po podłodze, taki zajęty blaszkami na łańcuszku, ze nie zauważył Eda. No ale w końcu go zauważył. Mocy ducha winny blaszak zaglądał do środka. Malkit znieruchomiał, leząc jak lew. Uszy postawił i patrzył. Patrzył, patrzył, i w końcu wstał i kłusem aż do końca podłogi, czyli do Eda*
Ty ić ty fu tepatu!

*Całkowicie normalne, jak się patrzy na te działa, nawet jeśli opuszczone. Jednak na reakcje człowieka nie było reakcji wrogiej, raczej coś, co ktoś z dobrą wolą względem Eda nazwał by zakłopotaniem.
Coś zgrzytnęło, kiedy znowu odwrócił łeb. Był trochę jak pacynka z przedpotopowego programu dla dzieci – miał swoja scenę – prostokąt wejścia, widać go było od kolan. I cały czas tam był, a  jego ekspresja to tylko ruszanie łbem*
Bo tak było w piosence. A co, nie podoba ci się? *widać ta jednostka zupełnie jak człowiek mogła kojarzyć i poczuwała się ze ma na tyle silną osobowość, poczucie tożsamości, ze może tak „spoufalać” się z  ludźmi, nadając im pseudonimy.
Kiedy Malkit go „zaatakował” droid cofnął się, by szczypior go nie sięgnął, ale nie zareagował. Potraktował szczypiora z wyższością, skupiony był na Monrole*

- Całkiem niezłe. - powiedział Monroe z lekką zadumą, obserwując poczynania Malkita, który najwyraźniej stanął w jego i własnej obronie, próbując odpędzić ED'a. Popatrzył ponownie na maszynę, intuicja kazała mu wypowiedzieć następne słowa. - Hej, głupio wyszło z tym udawaniem wielkiego administratora, sorry. - powiedział, po czym wrócił do obserwacji Szela. - Malkit, co to jest fu tepatu? - zapytał z zainteresowaniem, bo stwierdził, że dzieciak tworzy wiele nowych słów i warto by było znać w przyszłości te jego neologizmy, dla łatwiejszego kontaktu.